Kabak Çorbası

 Kabak Çorbası

 

Tarçın kokulu dolabım,

Hayatta sevecek ne çok şey var.

Kabak çorbası yapmadan ölmek mi yaşamak?

Mutluluk küçük şeyler kadar.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Küçük Soğuk Martinaise

Pasifiğin dalgalarından da gelse,  Kavurucu metropolden de; Her yol sonunda çıkar oraya Soğuk şehre, çocuklarına.  Evidir insanın, kalbi nerdeyse Kendisi orda olamadığında.      Instrument of Surrender  
Devamı

Kendi Çapında Bir Eleştiri - Tutunamayanlar Üzerine

Tutunamayanlar Üzerine Tutunamayan; hayatın hiçbir dalına tutunamamış, hatta hayatın kendisini bile avucuna alamamış insanlara verilen bir isimdir (Çoğul; Tutunamayanlar). Bu isim 1970'li yıllarda keşfedilse de, tutunamayanların İsa'nın doğduğu 0000 yılında bile var oldukları tarihi kayıtlarca tasdik edilmiştir. Hatta İsa'dan Önce 500 yılında askerlik yapan Ahmet, tarihteki ilk tutunamayan olarak düşünülmektedir. Günümüzdeki tutunamayanların hikayelerine kıyasla Ahmet'in hikayesi sönük kalmış ve büyük kitlelere ulaşamamıştır. Gerçekten-Çok-Güçlü-Ülke'nin vatandaşı olan Ahmet, babasının zorlaması ile askere katılmıştır. Gariptir ki bu karara hiç karşı çıkmamış, ancak karardan geri dönüş imkansız olduğunda durumdan duyduğu rahatsızlığı kötü bir el yazısıyla inek derisi kaplı defterine geçirmiştir. Ressam olma hayalleri kuran Ahmet, hayatının hiç bir döneminde bu hayale yaklaşamamıştır bile. Savaş sırasında kafasına düşen büyük bir dolu tanesi yüzünden komaya gi...
Devamı

Karanlığın Gizlediği İnsanlar - Ne Hoş

Ne Hoş Yaslandığım sokak lambasının soğukluğunu hissetmiyordum artık. Gözlerimi gökyüzünden indirdim -ay ve yıldızlarla kaplıydı dünün aksine- ve sonsuzluğa uzanan sokağa baktım. Boynum tutulmuştu. Ne zamandır burdaydım ? Kepenkler kapalıydı, demek ki yemek saati geçeli epey olmuştu. Tenime dokunan kar taneleri ve sessiz nefes alışlarımla yalnız başımaydım. Çok garip, herkes nerdeydi? Birden sokak arasından, karanlıktan, bir çift fırladı. Ah evren her zamanki gibi benimle alay ediyordu. Çift bir acele içindeydi. On ları yarım kalp atışı içinde unutmuştum çünkü karanlıktan ne kadar korktuğumu hatırladım. Ama neden korktuğumu, ne zamandır korktuğumu hatırlamıyordum. Acaba beynim benimle oyun mu oynuyordu ? Karanlığa uzun süre baktım. Sanki karanlık beni istiyordu da köreltici beyaz ışık engelliyordu bu hiddetli yaratığı. Gerçekten de bir yaratık mıydı karanlık ? Yıllar boyunca sadece ve tek başına karanlıktan korktukları için mi onu aydınlatmak istedi insanoğlu ? Hayır, karan...
Devamı