Kargaşalar

  Odysseus’s Caution and Calypso’s Obsession – An Analysis               “Think: no city of men in sight, and not a soul to offer the gods a sacrifice and burn the fattest victims” (113). Hermes uses these words to describe why he rarely visits Calypso’s island when he goes there to ensure Odysseus sails to his homeland and lives his fate. Hermes doesn’t feel comfortable as gods need their followers near them. There are no humans who pray and show affection to him on this stranded island. I believe the main heroes of the Greek epics resemble the gods of these stories by this aspect, their need for admirers. We can also see this by inspecting the importance of “nostos”. The theme of returning home has a huge part in Odysseus’s story. Those who manage to return from their adventures were greatly admired in Greek culture. This respect is very crucial for heroes, thereby, returning to their fellows also becomes very import...

  Wild Man and the Stranger             It was silent. Man with a swirling-leaf soul, very fragile, was wandering the huge forest. He was almost naked, only had the fur of his last game on him. He was so filthy that he was indistinguishable from the earth itself. His hair resembled a bush while his face was all brown from dirt and blood. The man was from Uruk. The great land of everyday festivals, bonds, and glory. The land of civilization and language. But his homeland was far away and the forest was full of silence, it was senseless to speak.   The wild man was resting when Odysseus saw him. Odysseus felt like he was trapped. He somehow knew if he had moved even a bit, the wild man would have taken his life in a heartbeat. The man was so mighty in strength, yet Odysseus was clever. "Hello, friend" he whispered. Before Odysseus could finish his sentence, the beast had already put his axe on his throat. Odysseus sm...

Yara gibi taşıyacağım sözlerini Gün gelecek daha çok seveceğim Sızlamayacak ilk günki kadar Sen de unutacaksın yarayı Bana bunu yaram hatırlatacak Gün gelecek kabuk bağlayacak Hiç sökmeyeceğim üstünü, yaranın  Sen bilmeyeceksin, yara gözükmeyecek Bana bunu yaram hatırlatacak Ve bir gün gelecek, yara da gidecek Artık sözlerini taşımıyor olacağım Son kez sevmişçesine Bana bunu yaram hatırlatacak

 Benden Romantik Kadına Övgü Dokunmuyorsa ellerim Görmeye hasret gözlerim  Yolunu kaybetmiş sözlerim  Yine ben, yanında değilim. Ama sen benim fincan çayım Tüm ömür sürecek serenadım Aklımda hep iki çiçekli  Menekşemizi suladığın

 Dediler     Konuşamaz dilim Ama sözlerim Onlar gibi çoklar Ve de yoklar Kargalar, martılar, kediler, kediler

Hatırlamak İstediğim   Bir insanı, bir insanın sevebileceği kadar sevmek yetmez bazen. Daha ötesi gerekir, daha fazlası. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı zamanlarda, sessizlik yardıma koşar. Söylenmemiş her kelimeyi bin misli bağırır. Ama bu da yeterli değildir. Bütün bu duygu fırtınası kalıplara sığamaz. İşte o zaman, bazı insanlar imkansızı başarır. Cansız tuvaller ve her gün gördüğümüz renkler parlamaya karar verir. Farklı suretlere bürünürler. Hayatım boyunca düzenli bir şekilde gördüğüm mavi, bu tablonun üstündeki büyülü darbelerle aynı olamaz, aynı değildir de zaten. O maviyi özenle seçip en ince dokunuşlarla oraya yerleştiren yaratıcının konuşma şeklidir bu, dünyanın varoluşundan beri herkesin bildiği bir dil! Zaman onu eskitemez, sadece daha da güçlendirir. Her meraklı gözle bu eserler tekrar tamamlanır. İnsanlar kendine mahsus duygularıyla bakar ve bu mavi herkese farklı gözükür. Ben de öyle yapıyordum. Bir insanın sevebileceğinden daha fazlasını hak eden bir insanla tüm...