Şık İnsan Müsveddeleri "Üzgünüm Henrick, çulsuzun biri bana ne kadar da kendimi beğenmiş olduğumu söyledi. İnanabiliyor musun?" Hızlı hareketlerle paltosunu çıkardı. "Bunu söyleyenin bir çulsuz olduğundan emin misiniz, efendim?" İhtiyar adamın yüzü her zamanki gibi sorgulayıcıydı. "Elbette! Şık paltosunun içindeki bir beyfendiydi, yani bir çulsuz olduğundan tamamen eminim." Açılmak bilmeyen çantasını zorlamaktan vazgeçip sandalyesini geri çekti. "Ne fark eder Henrick? Hem demek istediğim; o insan müsveddelerinin hepsi de narsistin teki, ben en azından narsist olduğumu kabullenebiliyorum. Hepsi kendini beğenmekten başka bir şey yapmayan hayvanlar. Diğerlerini yargılamak ve kendini beğenmek, hepsi bu..." konuşurken yaşlı adamın yüzüne bakmaktan özellikle kaçınıyordu. Yeni keşifler yapmış bir çocuk edasıyla sandalyesinden kalktı. "Hem, hem... Nasıl kendimi sevmememi beklerler ki? Çoğundan daha zekiyim, ödüllü sanatçılar eserlerimden faydalanm...
Elveda Korkmamız gereken ışık değil, aydınlattığı yüzler aslında Düz bir karmaşa ve tam ortasında Ne kadar affını arasam da Yoksun yanımda, yanıbaşımda Rüyalarımda sönmez güneşe Ben yanlış kararlar versem bile Ne kaldı elimde sen gidince Kaldığım yerde, sevdiğim nerde Peşimde soğukkanlı hayvanlar Ve bitmeyen düzenli korkular Ne demiş onlar, şair olanlar Yalan tüm aşklar yapay şarkılar Artık çok geç geriye dönemem Aşkına yalan deyip onu gömemem Sadece sen, sensin tek hazinem Ölüyorum şimdi ben, daha sen bile bilmeden Senin gibi elveda demeden,veda bile etmeden...
Katlanamıyorken Kendime Bu güzellik de kim, duruyor Bahar bahçesinde son bahar Kuşlar bile ürkmüş, konmuyor Onu kaçırmaktan korkarak Kim olabilir böyle narin Böyle kırılgan ve de keskin Gözleri bile yetiyor, hiç Görmeden bilebilir kalbim Ah Isabella'ymış meğersem Seven kız, beni en derinden Yazık oldu o gözler benim Anlamam ki hiç değerinden
Yorumlar
Yorum Gönder